Notes From a Recent Planning Session
ორი კვირის წინ ჩავწერე ყველაფერი, რაც ჩემს სახლში ზედმეტად მეჩვენებოდა. სია გრძელი აღმოჩნდა, ვიდრე ველოდი, და სწორედ ამ სიამ გვიკარნახა, როგორ დაგვეგო შემდეგი თვე.
რატომ დავიწყეთ აუდიტით
სანამ რაიმეს გადავაგდებდით ან გადავანაწილებდით, საჭირო იყო გაგვეგო, რა გვაქვს რეალურად. თაროები, კარადები, აივანი და სამზარეულოს უჯრები — ყველგან ერთი და იგივე კითხვა დავსვით: ამას ბოლო ექვსი თვე გამოვიყენე?
აღმოჩნდა, რომ ნივთების დაახლოებით მესამედს პასუხი უარყოფითი ჰქონდა. ეს არ იყო განაჩენი, არამედ საწყისი წერტილი. აუდიტმა მოგვცა კონკრეტული ციფრები და არა ბუნდოვანი შეგრძნება, რომ „რაღაც უნდა შევცვალოთ“.
სამი კატეგორია, რომელიც დაგვეხმარა
თითოეული ნივთი სამ კატეგორიად დავყავით: ყოველდღიური, სეზონური და ემოციური. ყოველდღიური რჩება იქ, სადაც არის. სეზონური გადავიტანეთ მისაწვდომ ადგილას, მაგრამ არა პირველ რიგში. ემოციურმა კი ცალკე ყუთი მიიღო — გადაწყვეტილება მასზე ერთი კვირის შემდეგ მივიღეთ.
ამ მარტივმა დაყოფამ შეამცირა გადაწყვეტილების მიღების წნეხი. აღარ გვჭირდებოდა ყველაფრის ერთბაშად გადაწყვეტა, რაც ხშირად სწორედ იმ პარალიზს იწვევს, რის გამოც პროცესი ჭიანურდება.
რა ვისწავლეთ პროცესისგან
ყველაზე დიდი გაკვეთილი ის იყო, რომ დაგეგმვა თავისთავად არ არის მიზანი. მთავარია, რომ გადაწყვეტილებები მიღებული იყოს კონკრეტულ თარიღებზე და არა „ოდესმე“. ჩვენ შევთანხმდით, რომ ყოველი კვირის ბოლოს ვამოწმებთ, რამდენად მივყვებით გეგმას და რა საჭიროებს კორექტირებას.
შემდეგი ნაბიჯი არის მეორადი ბაზრის მიმოხილვა — რომელი ნივთები შეიძლება გაიყიდოს ან გადაეცეს, და რომელი უნდა შევინარჩუნოთ მიუხედავად იმისა, რომ ხშირად არ გამოვიყენებთ. ამაზე ცალკე ჩანაწერს მოვამზადებთ.